فوتبال و نقش تکنولوژی در آن در گفت‌وگوی «پیشران توسعه» با هوشنگ نصیرزاده:
ویدئوچک جذابیت فوتبال را کاهش می‌دهد!

هوشنگ نصیرزاده نزد فوتبال‌دوستان ایرانی چهره‌ای ‌آشناست؛ کسی که در دوران حرفه‌ای داوری به آنچه می‌‌‌خواست نرسید، اما با کارشناسی‌های دقیق و متفاوتش و همچنین علم بالایی که در این زمینه داشت، خیلی زود به برجسته‌ترین کارشناس داوری تبدیل شد. این مرد 61ساله در کنار لیسانس مدیریت دولتی، چهار مدرک متفاوت از فیفا در زمینه مدیریت ساختار و تشکیلات ورزش و باشگاه‌ها کسب کرده است و در امور حقوقی نیز دستی بر آتش دارد. نصیرزاده همواره یکی از منتقدان جدی کمیته و دپارتمان داوری بوده، اما در یک سال گذشته با قبول مدیریت باشگاه گسترش فولاد، وارد دنیای جدیدی شده است. در ادامه صحبت‌های او را در زمینه تکنولوژی و دخالت آن در ورزش می‌‌‌خوانید.

اگر بخواهیم در ابتدا نگاهی به نسبت تکنولوژی و ورزش داشته باشیم، چه می‌‌‌توان گفت؟

مسلم است تکنولوژی در ورزش بیش‌تر برای به‌روزرسانی تمرینات به کار می‌‌‌رود. ما از علم استفاده می‌‌‌کنیم تا توانمندی‌های خود را در زمینه‌های مختلف افزایش دهیم. باید در همین ابتدا یادمان باشد که تکنولوژی نمی‌‌‌تواند به مهارت‌های انسانی اضافه کند. مهارت موضوعی است در ذات انسان‌ها که به صورت نهادینه وجود دارد و تکنولوژی نمی‌‌‌تواند آن را جا‌به‌جا کند. مثالی برای شما می‌‌‌زنم؛ با تکنولوژی کورنومتر ما نمی‌‌‌توانیم سرعت‌مان را هنگام دویدن بیشتر کنیم، ولی می‌‌‌توانیم با استفاده از این وسیله، از وضعیت موجود خودمان مطلع شویم و در راه پیشرفت گام برداریم.

 

شما یکی از قدیمی‌‌‌های داوری کشورمان به حساب می‌‌‌آیید. می‌‌‌خواهم نظرتان را درباره قانون ویدئوچک بدانم؟ شما جزء مخالفان این تکنولوژی هستید یا موافقان؟

انگلیسی‌ها قبلا معتقد بودند یکی از جذابیت‌های فوتبال، اشتباهات داوری است. من با آن‌ها موافقم. آن‌ها معتقد بودند بر اساس اشتباهات داوری است که یک‌ جا جشن برگزار می‌‌‌شود و در جای دیگر ناراحتی به بار می‌‌‌آید. به نظر من، دخالت تکنولوژی تا این حد، جذابیت‌های فوتبال را کاهش می‌‌‌دهد و من مخالف ماشینی‌شدن ورزش و به‌ویژه فوتبال هستم. از این تکنولوژی سال‌هاست در کشتی و حالا در والیبال استفاده می‌‌‌شود که به نظرم در این ورزش‌ها‌ بیشتر می‌توان آن را درک‌ و قبول کرد.

آقای نصیرزاده، به‌طورکلی تأثیرات تکنولوژی در ورزش به‌طور خاص در فوتبال را از چه جنبه‌هایی می‌‌‌توان بررسی کرد؟

تکنولوژی لباس‌های ورزشی به گونه‌ای است که با وجود چسبیدن به بدن، از فعالیت جلوگیری نمی‌‌‌کند. موادی در آن وجود دارد که فاقد حساسیت است و زمانی که به دلیل فعالیت ورزشکار، به‌اصطلاح خیس می‌‌‌شود، نه‌تنها به وزنش اضافه نمی‌‌‌شود، بلکه از بیرون نیز اصلا مشاهده نمی‌شود؛ بنابراین به این خاطر است که لباس‌های ورزشی در مارکت جهانی قیمت نسبتا بالایی دارند. مدتی قبل در سفری که به ایتالیا داشتیم و بازدیدی که از باشگاه آث‌میلان به عمل آوردیم، سری به فروشگاه این باشگاه زدیم. پیراهن این تیم که تولیدشده سنگاپور بود، به پول ما حدود 370 هزار تومان قیمت داشت. روی این لباس، الیافی به کار رفته بود که به صورت بغل‌نویسی‌شده به ما می‌گفت چه موادی در ساخت این پیراهن به کار رفته‌اند.

 

در کشورهای شرق آسیا مانند ژاپن نیز اتفاقات بسیاری در ورزش با استفاده از تکنولوژی رخ داده است.

بله؛ همین‌طور است. در ژاپن یک تکنولوژی درخور توجه در اختیار پزشکان تیم‌ها قرار گرفته است؛ آن‌ها دستگاهی دارند که پس از پایان نیمه نخست بازی، به وسط میدان می‌‌‌آید و مانند کنترل تلویزیون است. این دستگاه تمام جزییات بازیکنان و همچنین میزان تعریق و تپش قلب و چیزهای دیگر را محاسبه می‌‌‌کند و اگر مورد مشکوکی وجود داشت، هشدار می‌‌‌دهد. این دستگاه مشخص می‌‌‌کند بازیکن چه میزان عرق کرده و الان به چه مقدار آب نیاز دارد. تعریف تکنولوژی یعنی همین؛ یعنی استفاده از فنون. همیشه این به معنای استفاده از دستگاه نیست و گاهی می‌‌‌تواند استفاده از یک روش باشد. در قلم‌بند فوتبالیست‌ها هم مواد پلی‌اورتان وجود دارد که باعث می‌‌‌شود مقاومت، بالا برود و امکان شکستگی کم و کم‌تر شود.

ورزشگاه بنیان‌دیزل تبریز که استادیوم اختصاصی باشگاه گسترش فولاد به حساب می‌آید، از وضعیت خوبی برخوردار است، اما نظرتان درباره پیشرفت‌های صورت‌گرفته در زمین‌های چمن چیست؟

سال‌های سال است که زمین‌های فوتبال، قبل و بین نیمه مسابقه آب‌پاشی می‌شوند. این کار حتی در زمستان هم صورت می‌‌‌گیرد. این در حالی است که برخی مربیان ما در طول فصل مصاحبه می‌‌‌کنند و می‌‌‌گویند چون باران آمده، زمین لغزنده شده و کیفیت کار ما کاهش پیدا کرده است. باید به این موضوع توجه کنیم که آب‌دادن به چمن برای رهایی از خشکی آن است تا توپ به‌سرعت در آن حرکت کند. ضمنا ضرباتی که به چمن زده می‌‌‌شود، باعث بلندشدن تکه‌های آن نشود. متأسفانه ما در تابستان نیز بین دو نیمه زمین‌هایمان را آب نمی‌‌‌دهیم. بازهم اشاره‌ای به سفری که به ایتالیا داشتم، می‌‌‌کنم؛ یک هفته آنجا به صورت مداوم باران می‌‌‌بارید و هوا هم بسیار سرد بود. تماشاگر بازی میلان و آرسنال در لیگ اروپا بودیم. به محض این‌که نیمه نخست تمام شد، فواره‌ها داخل زمین برده شدند و آبیاری آغاز شد. در ورزشگاه رم نیز در‌حالی‌که هوا ابری بود، از نور مصنوعی استفاده کردند تا وضعیت چمن در حالت ایده‌آل باقی بماند. نکته‌ی دیگر درباره چمن‌های مصنوعی است. ما هنوز از گرانول‌های سیاه در این نوع چمن استفاده می‌‌‌کنیم، اما در دنیا تکنولوژی به سمتی رفته که این لاستیک‌ها منسوخ شده‌اند. کارشناسان معتقدند هنگام تکل‌زدن و سایش بدن به این گرانول‌ها، در صورت وجود زخم امکان رشد ناموزون سلول‌ها وجود دارد که ما به آن سرطان می‌‌‌گوییم. به‌تازگی در دنیا به‌جای این گرانول‌ها از چوب استفاده می‌‌‌شود که مانند گرانول به شکل گلوله‌های ریز است و قابلیت جذب آب و رهاسازی آن را در هنگام خشکی چمن دارد. در یک تکنولوژی جدیدتر، به‌تازگی چمن مصنوعی و طبیعی را با هم مخلوط می‌‌‌کنند که ترکیب مصنوعی آن به گونه‌ای است که شرکت‌های سازنده معتقدند اگر کودک این چمن را جدا کرده و بخورد، گواهی‌های پزشکی آن‌ها حاکی از آن است که هیچ‌گاه برای سلامتی زیان‌آور نیست. روی چنین چمن‌هایی می‌‌‌توان هشت ساعت تمرین کرد، در‌حالی‌که روی چمن طبیعی نباید بیش از دو ساعت تمرین شود.

 

آقای نصیرزاده به‌عنوان سؤال پایانی می‌خواهم بدانم چه زمانی ما می‌‌‌توانیم تکنولوژی را بیش‌ازپیش با ورزش عجین کنیم؟

ورزش یک پدیده غربی است. نحوه اداره، داوری و فنون به‌کار‌رفته نیز غربی هستند. به همین دلیل شما باید تا حدی که امکان دارد از آنها پیروی کنید. این در حالی است که ما معمولا به فنون قدیمی‌ متوسل هستیم و از طرفی تکنولوژی‌های جدید برایمان خروج ارز را در پی دارد؛ پس فعلا نباید به استفاده از این فنون در کشورمان امیدوار باشیم.

پیشنهاد پیشران توسعه به شما : مگر می‌ شود بدون تکنولوژی جلو رفت؟