بهمن برزگر از بسترهای ppp در حوزه بهداشت و درمان می گوید
قانون بر مشارکت منطبق نیست

مدیرعامل شرکت آوای سلامت: قوانین و مقررات حاکم بر اجرای دولت، انطباق لازم را با شرایط مشارکت عمومی و خصوصی در حوزه سلامت ندارد و آمادگی سازمان‌های دولتی در راستای همکاری با بخش خصوصی برای پیاده‌کردن درخواست‌ها به اندازه کافی نیست.

بهمن برزگر در اولین همایش مشارکت عمومی-خصوصی درباره مشارکت عمومی - خصوصی در حوزه بهداشت و درمان می‌گوید: در سال 1394 شرکت آوای فناوری اطلاعات سلامت به‌عنوان شرکتی که صددرصد آن سهام دولتی است، شروع به فعالیت کرد. این شرکت به نمایندگی از وزارت بهداشت، فرایند به‌خدمت‌گیری بخش خصوصی را برای تولید سامانه آغاز کرد. درحال‌حاضر سه سامانه «سیب»، «ناب» و «سینا» بخش اعظم فعالیت‌های حوزه‌ی بهداشتی کشور را بر عهده دارند. او در ادامه گفت: سامانه «برکت‌تل» بخش کوچکی از استان کرمانشاه، «ناب» در استان گلستان، «سینا» در استان خراسان و «سیب» سایر بخش‌های بهداشتی کشور را تحت پوشش دارد. سامانه سیب در 61 دانشگاه‌ علوم‌پزشکی فعال است که 74 میلیون نفر را تحت پوشش قرار داده‌اند.

این فعال حوزه‌ی فناوری اطلاعات و ارتباطات می‌گوید: حوزه‌ی بهداشت یکی از حوزه‌های بزرگی است که نقطه شروع تماس مردم با نظام سلامت تلقی می‌شود. مدیرعامل شرکت آوای سلامت اظهار کرد: بر اساس آمار‌های گرفته‌شده از این سامانه، سالانه حدود 40 میلیون نفر از خدمات بهداشتی استفاده می‌کنند. این سامانه‌ها به نوعی بخش اعظمی از کل فرایند درمان در سطح یک ارایه‌ی خدمات را بر عهده دارند.

او در ادامه می‌گوید: هدف اصلی از برقراری این سامانه، شفاف‌سازی هزینه‌ها و ارایه‌ی خدمات در زمینه‌های بهداشتی است.

برزگر درباره‌ی دستاورد‌های سامانه‌ی یکپارچه‌ی بهداشت اضافه می‌کند: انجام همه‌ی مراحل خدمت‌رسانی به صورت آنلاین و جمع‌آوری فرم‌های کاغذی، ارتقای شفافیت در سیستم بهداشت کشور و امکان نظارت و تحلیل عملکرد در حوزه‌ی بهداشت در سطح کشور به صورت آنلاین از دستاورد‌های سامانه‌ی یکپارچه‌ی سلامت هستند. او ادامه می‌دهد: فعال‌کردن سیستم پیام کوتاه و پرسش و پاسخ مبنی بر رضایت از خدمات از 30 درصد مراجعه‌کنندگان، از دیگر دستاوردهای این سامانه است. این سیستم پرسش و پاسخ از مراجعه‌کنندگان، برای اولین‌بار در کشور اتفاق افتاده است و مردم را در چرخه‌ی اظهارنظر قرار می‌دهد.

او در ادامه به چالش‌های مشارکت با بخش خصوصی در پروژه سامانه‌ی الکترونیکی بهداشت اشاره می‌کند: قوانین و مقررات حاکم بر اجرای دولت، انطباق لازم را با شرایط مشارکت عمومی و خصوصی در حوزه سلامت ندارد و آمادگی سازمان‌های دولتی در راستای همکاری با بخش خصوصی برای پیاده‌کردن درخواست‌ها به اندازه کافی نیست.

برزگر می‌گوید: حوزه‌ی سلامت کشور به چهار بخش تقسیم می‌شود؛ بخش اول حوزه‌ی بهداشت است که مراقبت‌های اولیه در آن انجام می‌شود. حدود 32 هزار مرکز بهداشتی در کشور وجود دارد که عمده این مراکز در اختیار بخش دولتی است. بخش دوم حوزه‌ی درمان است؛ حدود هزار بیمارستان در سطح کشور داریم که نزدیک به 600 بیمارستان در اختیار بخش دولتی و باقی زیر نظر بخش خصوصی فعالیت می‌کنند. بخش سوم حوزه‌ی دارو است که 16 درصد از هزینه‌های درمان را دربر می‌گیرد. 12 هزار داروخانه در سطح کشور ارایه‌دهنده‌ی سرویس به مردم هستند. بخش چهارم بیمه‌ها هستند که در مجموع بیمه‌های سلامت و بیمه تأمین اجتماعی را شامل می‌شوند. این‌ها چهار حوزه‌ی بزرگ بهداشت و درمان هستند که به‌طور مستقیم با مردم ارتباط دارند.

او در ادامه از بیمه‌ی روستایی به‌عنوان یکی از تجارب موفق در نظام یکپارچه‌ی سلامت یاد و اضافه می‌کند: در سال‌های 1373-1374 بیمه‌های روستایی فعال و با عنوان آن‌ها 23 میلیون روستایی بیمه شدند.

برزگر در ادامه افزود: شرکت آوای سلامت نقش خود را از نقش پیمانکار قبلی تغییر داده و به‌عنوان مدیر طرح مطرح شده و در کنار دولت قرار می‌گیرد. او خاطرنشان کرد: می‌توان از مشارکت بخش خصوصی در حوزه‌ی بهداشت و درمان بهره برد.

سیستم نوبت‌دهی در حوزه‌ی بهداشت و پیاده‌کردن سامانه‌ی الکترونیکی ثبت مرگ، از دیگر برنامه‌هایی بود که برزگر دستیابی به آن را ممکن دانست.

پیشنهاد پیشران توسعه به شما : بخش خصوصی و دولتی ادبیات مشترکی ندارند

                                               مشارکت خصوصی-عمومی علیه انحصار